Lezen en luisteren naar Toon Tellegen

Toon Tellegen (1941) is auteur, arts en dichter die vooral bekend is om zijn kinderboeken. De bizarre situaties, grappige anekdotes en filosofische diepgang spreken tot de verbeelding. Zijn eerste bundel dierenverhalen, Er ging geen dag voorbij, werd gepubliceerd in 1984. Inmiddels zijn er ongelofelijk veel verhalen verschenen. Het zijn vooral zijn dierenverhalen rond de mier en de eekhoorn die erg geliefd zijn en worden ook vaak door volwassenen graag gelezen.

Ik schreef (hier) al eerder over de trilogie die hij geschreven heeft bij de illustraties van Ingrid Godon; Ik wou, Ik denk, Ik moet. Stuk voor stuk pareltjes die ondersteund worden door de prachtige teksten van Toon Tellegen. Ook de kleine geschenkboekjes met korte dierenverhalen heb ik al meer dan eens cadeau gegeven.

“Toen hij bij de top kwam wilde hij samen met de eik iets zingen. ‘Dat kan toch, eik?’ vroeg hij. Hij probeerde ook, terwijl hij zijn keel al schraapte, op één been te staan.”

Uit ‘Op goed geluk – Dierenverhalen vol hoop’

Zijn nieuwste roman, De seringenboom, is net uitgekomen voordat hij zijn bezoek aan Gent bracht, in maart. Het stond al op mijn verlanglijstje om te lezen, maar het schoof een paar plaatsen naar boven in de stapel boeken. Daar heb ik geen spijt van gekregen.

Het zijn prachtige korte verhalen om los te lezen. Ze zijn grappig, klein en eenvoudig, absurd en vol fantasie. Het is een ode aan zijn grote broer. Een ode aan alle grote broers en aan de fantasie. En dat is meteen de grote charme van het boek. Wat is fantasie en wat is echt gebeurd? Want als het niet echt gebeurd is, had het wel zo kunnen gebeuren! Of is het toch een uitvergroting van de werkelijkheid? Het is heerlijk om je af te vragen of het is gebeurd en het niet te weten, het blijft de fantasie prikkelen. We kijken in de unieke wereld van Toon Tellegen.

Tijdens het lezen krijg je een nostalgisch gevoel, een blik op een tijd waarin kwajongensstreken nog geaccepteerd waren en er geen gasboetes tegenover stonden. Grote broers konden nog met grandeur grote broer zijn en die van Toon Tellegen was er zo eentje. Zes jaar leeftijdsverschil zorgt er ook voor dat zijn broer een alleskunner wordt. Leesplezier gegarandeerd!

Samenvatting: Toon Tellegen: ‘Iedereen bewonderde mijn broer, maar ik het meest van iedereen.’

Als kleine jongen keek Toon Tellegen op tegen zijn zes jaar oudere broer, die onverzettelijk was, alle regels aan zijn laars lapte en zijn eigen weg ging. To en die broer in 2016 overleed, begon hij zijn herinneringen op te schrijven aan de tijd dat ze allebei nog thuis woonden. Zijn grote broer kon alles, hij durfde alles en vaak liep dat uit de hand. Maar al berusten Tellegens kleurrijke herinneringen voor een groot deel op waarheid, zijn fantasie geeft de stoere heldendaden een nog absurdistischere wending. Moeten we al die heldendaden geloven? Ja, want als het niet echt gebeurd is, had het wel zo kúnnen gebeuren!

De seringenboom – herinneringen aan mijn broer
Auteur: Toon Tellegen
Uitgeverij Querido
****

En dan, na het lezen van het boek, de voorstelling. Wat een avond! Samen met Corrie van Binsbergen (gitaar) en Albert van Veenendaal (piano) bracht hij gedichtjes, poëzie en stukjes van zijn dierenverhalen. Het was intens en vaak meeslepend. De zaal (De Minard) voelde soms te klein aan, zo groot werden de verhalen soms gebracht. Nog nooit heb ik een pianist zo aan zijn piano zien ‘prutsen’. Dat klinkt zeer oneerbiedig, maar zo bedoel ik het zeker niet. Het was leuk om naar te kijken en het paste vaak goed bij het ‘verhaal’. Ook op gitaar werd er ‘interessant’ gespeeld. Ik heb geen verstand van muziek, weet ook niet of ik het echt mooi vond, maar als voorstelling en ondersteuning van de verhalen was het prachtig.

Wie de kans krijgt om ooit een voorstelling bij te wonen, moet dat zeker proberen. Het blijft een avond om te herinneren.

Geef een reactie