Min Kyms verloren kans

Min Kym is een wonderkind. Ze heeft absoluut gehoor, speelt al vanaf haar zesde viool en wordt op haar zevende – als jongste student ooit – toegelaten op de prestigieuze Purcell School of Music. Als ze elf is, wint ze haar eerste internationale prijs en op haar dertiende maakt ze haar internationale debuut bij de Berliner Symphoniker. De wereld van roem en succes lonkt.

Op haar 21e vindt Min haar viool, dat ene instrument waarmee ze onlosmakelijk is verbonden, en waarmee ze een haast persoonlijke band heeft. Het is een zeldzaam, klein formaat Stradivarius uit 1696. Haar carrière neemt een vlucht: ze neemt een cd op en staat op het punt op wereldtournee te gaan.

Dan, op een noodlottig moment in een treinstation, wordt haar viool gestolen. En daarmee ook Mins leven. Zonder haar viool verliest Min een deel van haar identiteit, en raakt ze in een isolement. Verloren is het onwaarschijnlijke verhaal van een buitengewoon getalenteerd musicus en de bijna menselijke band die zij heeft met haar instrument. En bovenal is het een verhaal van een diepe liefde voor muziek.

Erg muzikaal ben ik niet. Ik herken geen noot, speel geen instrument en van mijn zangkunsten moet je ook niet al te veel verwachten. Maar in ons huis wordt wel viool gespeeld en daar kan ik erg van genieten. Ook de lezing van Jan Brokken waar ik eerder over schreef, heeft mijn enthousiasme voor klassieke muziek aangewakkerd. Dus toen het boek ‘Verloren’ werd aangekondigd, was ik direct geïntrigeerd!

Het is een emotioneel verhaal wat de van oorsprong Zuid-Koreaanse Min Kym ons verteld. Het verhaal van een wonderkind dat haar plek in de wereld moet zoeken; in het Zuid-Koreaanse gezin waarin ze opgroeit, in de Britse school waar ze les volgt, bij de diverse muziekscholen en later in orkesten als solo-violist en kwartet-ensembles. Het blijft een moeizame zoektocht naar wie ze is en bij wie ze hoort. De Zuid-Koreaanse tradities en gewoontes die haar familie koesteren zijn vreemd in het Britse Londen. Enkel bij haar zeldzame Stradivarius voelt ze zich meteen EN helemaal thuis. Geen vriendje, geen familie kan daar tegenop.

© Toby Jacobs

Het verhaal dat verteld wordt, vind ik om verschillende redenen zeer boeiend. De Zuid-Koreaanse gewoontes (niet schrijven met je linkerhand, eten nadat vader gegeten heeft, voor alles toestemming vragen, zelfs voor een glas water…) en de moeilijkheid om ook in de Britse cultuur je zelf te handhaven. Het onbekende leven van een klassiek top-muzikant, de geschiedenislessen over vioolbouwers en het verhaal van de bewuste gestolen viool. Het boek geeft een kijkje in elk van die verhalen.

Maar Min Kym laat zich mijns inziens te veel door haar emoties leiden tijdens het schrijven van dit boek. Dat kan het boeiend maken, maar hier nemen de emoties het verhaal soms over en maakt het wat rommelig. Zo maakt ze daardoor soms sprongen in de tijd, brengt plotseling haar katten halverwege het verhaal ter sprake en is ze op sommige punten wat onvolledig. Zo lijkt het bv. dat haar zus geen onverdienstelijke pianist is, maar meer dan deze informatie krijg je niet terwijl haar ouders wel een achtergrond in het verhaal krijgen.

Ondanks deze opmerkingen heb ik op geen enkele pagina gedacht het boek weg te leggen en er mee te stoppen. Het blijft een zeer meeslepend verhaal en vooral Myns toewijding aan haar muziek is mooi. De muzieknootjes in de kantlijn die verwijzen naar muziekstukken op de bijbehorende cd zijn een fijne aanvulling al heb ik dit nog niet gehoord. Maar wanneer je op youtube gaat kijken en luisteren naar Min Kym, krijg je toch een indrukwekkend beeld van deze dame. Al met al een boek om te lezen en te ontdekken.

Min Kym
Verloren
Hollands Diep
***

Geef een reactie